La Kuba Fremdlingva Eldonejo José Martí publikigis la libron "Ekde mia alteco", kiu enhavas pli ol 60 poemojn de Antonio Guerrero Rodríguez , unu el la kvin politikaj malliberuloj en usonaj karceroj pro tio, ke ili defendis la pacon kaj suverenecon de tiu ĉi lando.

Arestite la 12an de septembro 1998, li restis 17 monatojn en izoliĝo aŭ "la truo", kio estas unu el la ĉefaj perfortoj en la manipulata juĝafero, kiun li alfrontas kune kun 4 pliaj kubanoj: Gerardo, Ramón Fernando kaj René.

La titolo "Ekde mia alteco", modeste klarigis la aŭtoro, fontas el la malmulta kono kiun li havas pri poezio, al kio aldoniĝas, ke ili estis verkataj en la 12a etaĝo de la karcero. En tiu maljusta mallibereco li skribis la versojn pasie kaj kun la urĝo komunikiĝi kun la familianoj kaj la mondo.

La poemoj, en hispan-angla eldono, estas nun konataj de la kuba popolo kaj nuntempe kelkaj aperas en retpaĝoj de la kubaj amaskomunikiloj.
Sed nun mi proponas al vi koni la historion, kiun rakontis al mi Josefina Ezpoleta, eldoninto havinta la eblon membri en la teamo kiu alprenis la taskon aperigi la libron de Antonio Guerrero.

--Márgaret Louise Bécquer, edzino de Tony, amplene kaj senteme kunportis la poemojn tradukitajn al Kubo.

Ĝuste pro tiu ĉi laboro estiĝis bela amikrilato inter Maggy, kiel tenere ni nomas ŝin, kaj mi kaj ankaŭ kun Tony. Pere de Maggy mi sendis al Tony leteron, kie mi esprimis al li niajn sentojn pro la alpreno de tiu ĉi laboro, kaj pri la signifo de tiu ĉi laboro, kaj ekde tiam komenciĝis kun Tony korespondado, kiun mi konsideras mirinda.

En neniu poemo aperas pesimismo, en preskaŭ neniu poemo estas eĉ parteto de malĝojo, kaj kiam aperas iom da malĝojo pro la mallibereco kaj la kondiĉoj, en kiuj troviĝis tiuj kvin kamaradoj dum longa tempo, tuj en la sekvanta verso aperas granda espero, ĝojo; estas mesaĝo paca, solidareca.

La grandeco de tiuj kvin kamaradoj, ĉar mi havis rilatojn kun la ceteraj kaj mi pensas, ke estas bone diri tion, baziĝas sur ilia sincereco kaj en la spontaneco plenumi sian devon, kaj ili pretas plu plenumi ĝin, indas rimarkigi tion, sed nu, mi kompreneble pli parolos pri Tony, Antonio Guerrero.

Mi diru, ke en la leteroj, ekzemple, ne estas eĉ parteto de plendo, de enkarceriĝo, kia malĝojo, la kvar muroj, aŭ malfortiĝo; estas iu skribanta, kiu ne konas min, sed ni jam havas reciprokan fidon, kaj li scias, ke mi jes havas tiun sinceran rilaton kun la patrino, kun la fratino, kun la nevoj, kun la filo, kun la edzino, tamen ne aperas frazo tia, ne aperas en la leteroj de Tony. Li povas rakonti al mi la manieron kiel li faris krokedojn kun sia avino, kiu cetere havas mian nomon, samkiel la historion de fianĉino kiun li havis kiam li foriris al Kiev, kaj rakonti pri la jogoekzercoj, pri la grupo kiun li organizis kaj estras en la malliberejo, kaj sendi poemon.

Tiel estas, ke ni estigis tiun rilaton rakonti al ni reciproke kion ni faras ĉiutage, li kompreneble ne multon faras, kaj kion li skribas? nu, memoraĵojn de sia vivo, ĉu de kiam li studis en Kiev, ĉu de kiam li laboris en Santiago en la flughaveno, pri la hejmo, kaj tion li rakontas por povi ĝui pli kaj konatiĝi, ĝuste per tiuj rakontoj oni konas la homojn. La homo sincera, honesta, sen kaŝoj, malkapabla vundi iun, ĉiam havanta rideton por la alia, tiu estas Tony, li estas kantanto de la amo.

Mi kredas, ke la amrilato kun Maggy estas belega amrilato. Ni pensu, ke kiam tiuj du homoj konatiĝis Tony malmulte scipovis la anglan kaj Maggy ne scipovis la hispanan, kaj la unua afero kuniginta ilin estis muziko kaj danco, kaj ili estigis tre belan paron surbaze de respekto, amo, komprenemo, helpo.

Kiam ili estis en la karcero de Miami, kompreneble Maggy vizitis lin, kaj nun li estas en Colorado kaj ŝi vojaĝas tien, en Coloradon, por viziti Tony. Tio estas, ke ŝi samtempe faras sian laboron, la vizitojn al Tony kaj laboron por la liberigo de la kvin herooj, kaj ni pensu, ke por usona civitanino, kiu ne havas nian saman edukon kaj ne pasigis tiujn ĉi 43 jarojn kun ni en la Revolucio, kaj ne estis parto de nia konstruo kaj restis fremda al tiu ĉi situacio, do, havi tiun amon al Tony, kaj ĝenerale al liaj ideoj pri la homaro, igis ŝin alpreni tian sintenon, kiun mi konsideras laŭdinda.

Margaret Bécquer, edzino de Antonio Guerrero, skribis en la antaŭparolo, ke la realo en tiu ĉi planedo estas pli stranga ol la fikcio, ĉar kio okazis al ŝi kaj al Tony en la frumateno de lia aresto, estis groteska kaj preter ĉio, kion ŝi povintus imagi.