«Atingi la punkton de ekstermado de unu el du frakcioj en batalo, naskas semon de malamo kaj venĝo en lando, kiu ŝirmos siajn infanojn.»
Tiel esprimis Raúl Castro, en 1958, kompreninte, ke la revolucia esenco kuŝas en konstruado de nacio por ĉiuj, ne en ekstermado de la malamiko.
Ĉi tiu ideo restas grava hodiaŭ por formi novajn generaciojn de kubaj gvidantoj.
Lien Morales Aguilera, doktorino pri edukaj sciencoj, uzas la libron “La Konkero de Espero” por esplori la heredaĵon de Raúl Castro kaj aliaj gvidantoj. Ŝi emfazas, ke nek Raúl nek Fidel havis antaŭdifinitan revolucian destinon, montrante, ke konscio estas io, kion oni gajnas.
Tiu homa metamorfozo — tiu de kelkaj knaboj el la supera klaso, kiuj fine ŝanĝis la historion de lando — estas, laŭ ŝia opinio, mesaĝo de profunda espero por la junuloj hodiaŭ.
Ambaŭ esploristoj emfazas lecionon, kiun Raúl Castro lasis al la historio: la diferencon inter esti revoluciulo kaj esti blinda adoranto de perforto. Lia kapablo savi vivojn, eĉ tiujn de la malamiko, kaj pensi pri la estonteco de la nacio super tuja venko, restas leciono pri politika grandeco.
Fidel kutimis diri, ke estis privilegio havi lin kiel fraton, krom esti eksterordinara revolucia gvidanto. Ĉi tiu frateco en lukto, la akademianoj konsentas, estas alia ŝlosilo por kompreni kiel kolektiva, solida kaj daŭra gvidado konstruiĝas.
Tamen, por plene kompreni viron de la staturo de Raúl Castro, oni devas reiri al Martí. En sia artikolo “Kelkaj kubanoj kaj aliaj”, la Apostolo skribis: “Tiuj, kiuj staras senokupe… la patrujo ilin nomos komplicoj; la aliajn, ĝi ĉiam nomos patroj.”
“Kaj tio,” Morales Aguilera finis per firma voĉo, “estas Raúl Castro por Kubo: patro.”
De: Oscar Salabarria
