La kuba prezidento Miguel Díaz-Canel deklaris, ke “la ekzemplodona vivo de Ramiro Valdés instruas al ni, ke la Revolucio efektiviĝas kun humileco, disciplino kaj senfina fido al venko”, dum li adiaŭis la Komandanton en Santa Clara.
Ĉe la honoriga milita kaj enteriga ceremonio por la restaĵoj de Komandanto de la Revolucio Ramiro Valdés, okazinta ĉe la Skulptaĵa Komplekso de Santa Clara, la prezidento elstarigis lian profundan ligon al la urbo, kiun li helpis liberigi sub la komando de Che Guevara.
“Ramiro estas reen en Santa Clara, la amata urbo, kiun li helpis liberigi kiel parto de la ribela avangardo sub la komando de Che,” Díaz-Canel diris dum sia ĉefprelego ĉe la ceremonio.
La kuba ŝtatestro spuris la vivvojaĝon de Valdés – de liaj humilaj originoj en la kvartalo La Matilde de Artemisa, kie li naskiĝis en malriĉa familio loĝanta en domo “kun tera planko kaj kartona tegmento”, ĝis lia leviĝo kiel unu el la fundamentaj kolonoj de la Revolucio. Díaz-Canel priskribis la Komandanton kiel “malmultvortan homon”, kiu ĉiutage enkorpigis la principon de Martí, ke “la plej bona maniero diri estas fari”.
Li elstarigis sian absolutan dediĉon al la revolucia afero dum pli ol 70 jaroj, ekde la atako kontraŭ la Kazerno Moncada — kie li estis la unua, kiu eniris tra Poŝto 3 — ĝis la Invado de la Okcidento kiel vickomandanto de la Kolono 8 de Ciro Redondo sub la gvidado de Che.
La kuba prezidento memorigis la fratan ligon inter Valdés kaj Che Guevara, kiujn li renkontis en Meksiko kaj akompanis en la montoj.
“Fidel konfidis al li la zorgadon pri la vivo de Che — neebla misio kun tia aŭdaca viro,” rimarkigis la ŝtatestro, aldonante, ke kiam la gerila gvidanto falis en Bolivio, estis Ramiro, kiu gvidis la mision trovi, eltombigi kaj transporti liajn restaĵojn al Kubo.
Post la revolucia venko, Valdés entreprenis la taskon organizi la ŝtatajn sekurecajn agentejojn kaj poste direktis strategiajn sektorojn kiel telekomunikadoj, energio, konstruado kaj minado.
“Viro, kiu ne studis inĝenierarton, sciis ĉirkaŭi sin per la plej bonaj mentoroj kaj demonstri, ke revolucia engaĝiĝo estas la plej granda mova forto por superi ajnan defion,” deklaris la prezidanto.
Díaz-Canel elstarigis la lojalecon de Valdés al Fidel kaj Raúl Castro kiel la “centran akson” de lia vivo – lojaleco naskita de jaroj da komuna lukto kaj komuna vizio por la estonteco de Kubo.
“La historio montras, ke por esti revoluciulo, oni devas esti romantikulo, idealisto, kaj, ĉefe, enamiĝinta al la Revolucio,” diris Díaz-Canel, citante la proprajn vortojn de la Komandanto.
Díaz-Canel memorigis pri la senlaca laboremo de la Komandanto, eĉ en liaj lastaj jaroj; efektive, antaŭ nur kelkaj monatoj, kiam ajn li ne estis vidita ĉe la inaŭguro de sunaj bienoj aŭ vizitoj al termoelektraj centraloj, la tuta nacio demandus: “Kie estas Ramiro?” Lia laboremo estis impona – li restis aktiva ĝis la momento, kiam ni adiaŭis lin, tuj antaŭ lia 94-a naskiĝtago.
La prezidanto finis sian adiaŭon deklarante, ke la maŭzoleo, kie liaj cindroj nun ripozas, “estos loko por la batalo por la popola afero — tranĉeo, aŭ pli ĝuste tendaro, batalkampo kie ne estos ripozo.”
“Dankon pro via dediĉo, via sindonemo kaj via ekzemplo, kara Ramiro. Ĝis venko, ĉiam!” deklaris Díaz-Canel.
Fonto: Granma/PL
