Bruno Rodríguez Parrilla denuncis — antaŭ la enlanda kaj eksterlanda gazetaro — la efikon de la ekonomia, komerca kaj financa blokado sur la aliron al brulaĵo, akvo, medikamentoj, sanservoj kaj transportado, emfazante, ke “ĝi ne punas registaron; ĝi punas la ĉiutagan vivon de popolo en ĉiu aspekto.”
La ekonomia, komerca kaj financa blokado trudita de la usona registaro kontraŭ Kubo konsistigas agon de “kolektiva puno”, kiu rekte influas la ĉiutagan vivon de kubaj familioj, deklaris Bruno Rodríguez Parrilla — membro de la Politika Buroo de la Centra Komitato de la Partio kaj Ministro pri Eksterlandaj Aferoj — dum la prezento de la kuba raporto pri la blokado al la enlanda kaj eksterlanda gazetaro akreditita en la lando.
La ministro pri eksterlandaj aferoj klarigis, ke la raporto, kiun la Respubliko Kubo tradicie prezentas al la Ĝenerala Sekretario de Unuiĝintaj Nacioj laŭ ties peto, “provizas rigorajn informojn pri la ekonomia, komerca kaj financa damaĝo kaŭzita de la blokado de la usona registaro kontraŭ Kubo.”
Tamen, li emfazis, ke ĉi-foje la fokuso estas metita sur “la grandegan efikon al individuoj, al kubaj familioj — finfine, al nia tuta popolo” — ĉar “la blokado ne punas registaron; ĝi punas la ĉiutagan vivon de popolo en ĉiu aspekto; ĝi estas ago de kolektiva puno.”
Tiu efiko, li rimarkigis, manifestiĝas per “longaj monatoj pasigitaj kun nur du aŭ tri horoj da elektro tage — aŭ malpli —, kun putriĝanta manĝaĵo, varmego malebliganta dormon, gepatroj ventumantaj siajn bebojn, infanoj farantaj hejmajn taskojn en duonmallumo, junuloj sen interreta aliro aŭ distro, geavoj sen televidilo aŭ foje eĉ sen radio; mallonge, la tuta familia vivo estas perturbita.”
Rodríguez Parrilla ankaŭ denuncis la efikon de rimedoj celantaj provizojn de brulaĵo. Li memorigis, ke la plenuma dekreto de la usona prezidento de la 29-a de januaro “ordonis blokadon de brulaĵo, kiu malhelpas provizojn — eĉ tiujn jam pagitajn — pro la minaco de sankcioj”, dum samtempe “timigis kaj ĉikanis la kompaniojn, kiuj posedas la ŝipojn kaj petrolŝipojn.”
“Ĝi minacas ŝipkompaniojn kaj malpermesas al ili transporti eĉ pecojn kaj komponantojn por termoelektraj centraloj aŭ fotovoltaaj sistemoj,” li atentigis.
Tiurilate li klarigis, ke “ŝarĝo de 100 000 tunoj da kruda petrolo ebligus drastan redukton de elektroprovoj dum proksimume du semajnoj”, dum la importado de mazuto kaj dizelo por la generatoraroj uzataj en tiel nomata distribuita elektroproduktado ebligus “minimumigi elektroprovojn”. Tamen, “la blokado de brulaĵo malhelpas ilian importadon.”
Kubo, li rimarkigis, “rapide ŝanĝis sian energian miksaĵon al sunenergio”, tamen premoj kreskis ankaŭ en tiu kampo. “Ŝipkompanioj nun estas minacataj por malhelpi ilin alporti sunpanelojn aŭ bateriojn por la novaj fotovoltaaj parkoj — instalaĵoj, kiujn ni lernis instali en nur 45 tagoj,” li deklaris.
Fonto: Granma
