Deklaro de la Unuiĝo de Artistoj kaj verkistoj
Kubaj artistoj kaj verkistoj kategorie malakceptas la danĝeran eskaladon de agreso fare de la usona imperiisma registaro, kiu inkluzivas la falsan kondamnon de nia historia gvidanto, la cinikajn deklarojn kaj lastatempajn minacojn de ĝiaj reprezentantoj, kaj la ĉeeston de militŝipoj en la Kariba Maro.
La milito, kiun ni ne volas, nur alportus detruon kaj morton al miloj da kubanoj kaj usonanoj. Kiel pensemaj virinoj kaj viroj, kiel parto de ribelema, justa kaj paca popolo, ni pledas por paco. Sed ni avertas: Kubo eble estos prenita, sed ĝi neniam kapitulacos.
Kio okazas kiam popolo rezistas teroristajn atakojn dum 67 jaroj, bone armitan kaj trejnitan dungosoldatan invadon, la plej brutalan kaj longedaŭran ekonomian, komercan kaj financan blokadon de la dua duono de la 20-a kaj la unua duono de la 21-a jarcentoj, kaj ĉiuj financaj kanaloj estas fortranĉitaj, metante ĝin sur falsan liston de teroristaj landoj? Kio okazas kiam imperiismo, en malespero, uzas naftoblokadon, punon kiu fermas la kluzojn de la vivo en iu ajn moderna nacio, kaj pruvas, denove, ke la kuba popolo reinventas sin, rezistas, serĉas alternativojn kaj ne kapitulacas?
Kio okazas kiam tiu popolo, sen elektro, kelkfoje sen fluanta akvo, kun manko de manĝaĵoj kaj medikamentoj, amase aperas al la Kontraŭimperiisma Tribuno en Havano kaj aliaj placoj tra la lando por konfirmi sian pretecon rezisti kaj venki?
Kio okazas kiam ĝi leviĝas super la grandegaj kaj konstantaj amaskomunikilaj kampanjoj kaj la disvastiĝo de falsaj novaĵoj, kiuj provas subfosi la reziston kaj dividi la publikan opinion?
Unue, Trump diras, ke li subigos la kuban popolon post kelkaj tagoj, ke li transprenos la landon “amikece”, sed la antaŭdiritaj tagoj forglitas. Poste li avertas, ke li jam prenis ĉiun eblan rimedon por sufoki la kubanojn, ke nur forto restas, kaj li “malavare” proponas alternativon: “Aŭ ni submetiĝas aŭ ili atakas nin.” Subite, la diskurso fariĝas skizofrenia: ili ne blokas nin, nek sufokas nin; estas la korupta kuba registaro, kiu kaŭzas la elektropaneojn kaj la mankojn de la popolo. Sur teatra scenejo, grupo de arogantaj aktoroj – imperiaj politikistoj kaj juĝistoj, dungosoldatoj kaj perfiduloj – surscenigas, kiel eblan pretekston por la atako, mezbonan teatraĵon: la kondamnon de nacia heroo, unu el la grandaj historiaj gvidantoj de Revolucio, kiu neniam estis subigita.
